freya

Bijna 10 jaar geleden stond Freya op de 15de plaats op de sp-lijst voor de Gentse gemeenteraad. Omdat de toenmalige burgemeester Frank Beke haar dat gevraagd had en ze hem dat onmogelijk wou weigeren. Maar ook omdat ze in haar job als medewerkster van burgemeester Beke zag dat politiek niet louter een zaak van eindeloze vergaderingen en stapels papieren studies is. Het gaat om zien, horen en luisteren. Mededogen hebben en geloven dat een betere wereld mogelijk is. Dat behoeft weinig woorden, maar dat toon je met goed beleid dat voor zoveel mogelijk mensen een zo’n goed mogelijk resultaat met zich meebrengt. Voor een doe-mens als Freya was het een uitgemaakte zaak: via politiek kan je wel degelijk een verschil maken voor de mensen.

Ondanks deze schier onverkiesbare plaats werd Freya verkozen als gemeenteraadslid. Bovendien werd ze schepen van Onderwijs, waarbij zich liet opmerken in heel Vlaanderen met haar pleidooien tegen huiswerk en voor moedertaalonderwijs voor allochtonen
In 2003 voerde ze de sp.a-lijst aan in Oost-Vlaanderen voor het Federale Parlement. Met succes. Ze haalde meer dan 100.000 stemmen, trok 's zomers naar het parlement en was, voor ze het besefte, minister van Consumentenzaken, Leefmilieu en Duurzame Ontwikkeling aan. ‘Een mondvol in vorm, niet in inhoud’, werd smalend gezegd. De weinige ervaring die ze had, gebruikte ze goed om het Kyotoplan uit het slop en om de rechten van consumenten op de politieke agenda te zetten. Dat ze daarvoor het gevecht aan moest met de bank-, elektriciteit- en vastgoedsector nam ze er graag bij. De Vlaamse verkiezingen van 2004 zorgt voor een verschuiving van bevoegdheden, waardoor ze naast consumentenzaken nu werk onder haar hoede neemt. In 2005 volgt opnieuw een verschuiving. Ze werd vice-premier en nam begroting en consumentenzaken voor haar rekening. De uitslag van de Federale verkiezingen van 2007 viel flink tegen voor sp.a. Freya belande op de oppositiebanken van het federale parlement waar ze onder meer van leer trok tegen de verhoging van de hospitalisatiepremie.
Op 11 juli 2009 werd ze Vlaams minister van Energie, Wonen, Steden en Sociale Economie. En dat geeft haar de kans te doen wat ze graag doet: ervoor zorgen dat mensen het vandaag beter hebben dan gisteren en morgen beter zullen hebben dan vandaag.
Op de vraag of het niet allemaal erg snel gegaan is, antwoordt ze laconiek: “Achterom kijken laat ik liever over aan geschiedkundigen die dat met kennis van zaken doen. En piekeren over de ‘wat als’-vraag lijkt me uiterst geschikt voor een avond tooghangen. Ik kijk liever vooruit. Kijken wat mogelijk is en hoe het beste te halen uit de kansen die er zijn.”